Przed sadzeniem, do zabiegów poprawiających efektywność uprawy ziemniaków zaliczamy pobudzanie sadzeniaków. Zabieg ten ma na celu rozbudzenie oczek i wykształcenie kiełków długości 0,5 cm, dzięki czemu uzyskuje się wcześniejsze o ok. 3-7 dni wschody, lepsze ukorzenienie się roślin i wyższy plon o 2-4 t/ha. Przed rozpoczęciem zabiegu pobudzania należy ziemniaki przesortować i rozfrakcjonować oraz zaprawić przeciwko rizoktoniozie. Tak przygotowane sadzeniaki należy umieścić w workach raszlowych lub siatkowych, albo rozsypać na pryzmę w stodole, wiacie czy innym pomieszczeniu w warstwie 30-50 cm i pozostawić na okres ok. 2 tygodni w temperaturze 12-150C.
Środki chemiczne do zaprawiania bulw przeciwko rizoktoniozie ziemniaka
Nazwa środka : Dawka zalecana na 100 kg bulw
Sposób zaprawiania : Klasa toksyczności
Dithane M-45 80WP
200 g lub 200g + 200-800 ml H2O
S,M
IV
Dithane 455 SC
300 ml + 200-800 ml H2O
M
IV
Monceren 12,5 DS
200g
S
IV
Monceren 250 FS
60 ml + 1000 ml H2O
M
IV
Penncozeb 80 WP
200 g lub 200 g + 200-800 ml H2O
S,M
IV
Penncozeb 75 WG
200 g lub 200 g + 200-800 ml H2O
M
IV
Rizolex 50 WP
50g lub 50 g + 1000 ml H2O
S,M
V
Prestige 290 FS*
75-100 ml
M
* - zaprawa owadobójczo – grzybowa do zwalczania rizoktoniozy, stonki i mszyc
S – zaprawianie na sucho (pudrowo) M – zaprawianie na mokro (metodą zawiesinowa)
Na kilka dni przed sadzeniem wysiewamy nawozy potasowe i fosforowe, jeśli nie były stosowane jesienią i mieszamy je z glebą.
Dawki nawożenia azotowego zależą od kierunku użytkowego ziemniaków oraz wymagań uprawianej odmiany. W uprawie na oborniku obniżamy dawkę o 30-40 kg N/ha (przy planowanym plonie 30t/ha ziemniaków).
W zależności od kierunku użytkowania ziemniaków dawki azotu powinny wynosić:
40-80 kg N/ha dla odmian bardzo wczesnych przeznaczonych na wczesny zbiór,
90-100 kg N/ha dla ziemniaków przeznaczonych na sadzeniaki,
130-200 kg N/ha dla pozostałych kierunków użytkowania.
Odmiany wymagające wyższego nawożenia azotem to: Lotos, Aksamitka, Anielka, Cykada, Frezja, Balbina, Beata, Baszta, Mila, Maryna, Orłn, Ibis, Igra, Ania, Barycz, Triada, Jantar, Klepa, Lawina, Omulew, Bzura, Hinga, Meduza, Wawrzyn, Salto, Tara i Wolfram oraz większość odmian zagranicznych będących w Polskim Rejestrze. U tych odmian poziom nawożenia azotem winien wahać się w granicach 150-200 kg N/ha. Odmiany o małych wymaganiach co do azotu to: Aster, Bila, Drop, Bekas, Grot, Rywal, Tokaj i Muza. Wymagają nawożenia azotowego na poziomie 100-120 kg N/ha. Reszta odmian potrzebuje nawożenia azotem w granicach 120-150 kg N/ha.
Do nawożenia ziemniaków odpowiednim nawozem azotowym jest mocznik, a na glebach odkwaszonych siarczan amonu.
Ponieważ przy wyższych dawkach azotu (powyżej 100 kg/ha) zbyt duża koncentracja tego składnika wokół sadzeniaków może wpływać ujemnie na równomierność i termin wschodów, wskazane jest dzielenie dawki na dwie równe części – pierwszą należy wysiać przed sadzeniem, a drugą na kilka dni przed wschodami ziemniaków. Stosując taki podział dawki doglebowej, unikamy strat części azotu na skutek jego wypłukiwania do wód gruntowych.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ziemniaki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ziemniaki. Pokaż wszystkie posty
Wzrost Ziemniaka
Ziemniak w czasie swego wzrostu pobiera z gleby określone ilości składników pokarmowych. Aby dać 30 t plonu z 1 ha, musi pobrać średnio (w kg) 135- 150 azotu, 60- 70 P2O5, 240-300 K2O, 90- 105 CaO, 15- 25 MgO oraz pewne ilości mikroelementów. Wymagania pokarmowe i zasobność gleby wskazują na potrzeby nawozowe roślin. Podstawowym nawozem organicznym jest obornik. Ekonomicznie uzasadniona dawka wynosi 25- 30 t/ha, ale większe dawki są bardzo pożądane, zwłaszcza pod ziemniaka jadalnego. Obornik należy zastosować bezpośrednio po żniwach razem z podorywką lub jesienią z orką przedzimową. Liczne doświadczenia polowe wykazały, że przyoranie obornika jesienią zwiększa plonowanie ziemniaka o 3,0- 5,0 t/ha w porównaniu z plonem otrzymanym po zastosowaniu podobnej dawki wiosną. Wykorzystanie składników obornika przez ziemniaki w pierwszym roku wynosi od 10 do 50 % i zależy od terminu przyorania, jego jakości, temperatury i wilgotności gleby oraz liczebności drobnoustrojów glebowych. Pobranie składników jest największe, gdy obornik jest przyorany za pomocą podorywki, a najmniejsze, gdy zastosuje się go wiosną przed sadzeniem. Ponadto przewaga jesiennego stosowania obornika nad wiosennym wynika z wcześniejszego przygotowania pola i dotrzymania optymalnego terminu sadzenia, dokładniejszego sadzenia i wydajniejszej pracy sadzarek, lepszej zdrowotności ziemniaków dzięki ograniczeniu porażenia parchem i rizoktoniozą oraz mniejszego zachwaszczenia plantacji. Obornik wzmaga działanie nawożenia mineralnego, zwiększa zawartość skrobi w bulwach oraz poprawia właściwości smakowe ziemniaka.
Przedplon
W praktyce ziemniaki najczęściej uprawia się po zbożach, a lepsze stanowiska przeznaczone są pod rośliny bardziej wymagające. Zbożowe są słabym przedplonem ziemniaka, ale stanowiska po nich można polepszyć, stosując wsiewki międzyplonowe i międzyplon ścierniskowy. Przyoranie międzyplonów lub ich resztek pożniwnych umożliwia zmniejszenie dawki obornika, zwiększa zawartość próchnicy i składników mineralnych, poprawia stosunki wilgotnościowe w glebie oraz polepsza jakość konsumpcyjną ziemniaka jadalnego. Nieodpowiednie pod ziemniaki jest stanowisko po kukurydzy, gdyż silnie rozwinięty system korzeniowy tej rośliny niszczy strukturę gleby, a herbicydy stosowane do jej odchwaszczenia hamują wzrost i rozwój ziemniaka. Ziemniak można uprawiać jako plon wtóry po międzyplonach ozimych. Łączne zbiory ogniwa zmianowania- międzyplonu ozimego i plonu wtórnego- są na ogół większe niż ziemniaka z plonu głównego. Jednak bulwy z plonu wtórego mają niniejszą trwałość przechowalniczą i powinny być jak najwcześniej zagospodarowane. Ziemniak jest bardzo dobrym przedplonem dla innych roślin uprawnych. Pozostawia glebę odchwaszczoną, w dobrej strukturze, zasobną w próchnicę i składniki mineralne. Na stanowisku po nim najczęściej uprawia się zboża jare. Po bardzo wczesnych i wczesnych odmianach ziemniaka dobrze udaje się rzepak ozimy, a po średnio wczesnych, zebranych do końca sierpnia, można siać żyto ozime.
Ziemniak jest też dobrym przedplonem dla lnu i innych roślin przemysłowych wymagających pól odchwaszczonych, a gleb zasobnych w składniki pokarmowe. Ziemniak wymaga gleby przewiewnej, pulchnej, starannie doprawionej i odchwaszczonej. Aby stan taki osiągnąć, niezbędną jest taka uprawa roli, która zapewni warunki do dobrej wegetacji roślin oraz do prawidłowej pracy narzędzi i maszyn podczas sadzenia, pielęgnacji i zbioru. Zabiegi uprawowe ze względu na termin ich wykonania dzielimy na: pożniwne, jesienne i wiosenne. Pożniwne zabiegi uprawowe pod ziemniaka są uzależnione od rodzaju gleby, przedplonu i terminu jego zbioru oraz zachwaszczenia pola. Po zbożach (na polach niezaperzonych) należy zastosować pełen zestaw uprawek pożniwnych, natomiast po roślinach późniejszego zbioru można liczbę zabiegów ograniczyć, łącząc pożniwne z jesiennymi. Na polach zaperzonych do pożniwnych trzeba włączyć mechaniczne lub mechaniczno-chemiczne zwalczanie tego uciążliwego chwastu. Jesienne zabiegi uprawowe pod ziemniaki na glebach średnich i zwięźlejszych są połączone z nawożeniem fosforem-potasowym i oborniku. Po okopowych i roślinach późnego zbioru zabiegi jesienne mogą być ograniczone do kultywatorowania, talerzowania i orki przedzimowej. Orkę przedzimową, z jednoczesnym przyoraniem nawozów fosforowych i potasowych oraz obornika, należy wykonać na: głębokość 30-35 cm pługiem z przedpłużkiem. Na glebach o płytkiej warstwie akumulacyjnej należy orać płycej- na głębokość około 25 cm. Kierunek orki przedzimowej powinien być w miarę możliwości prostopadły do kierunku sadzenia. Orka przedzimowa jest najważniejszym zabiegiem uprawowym wykonywanym jesienią i ma na celu równomierne rozmieszczenie składników organicznych i mineralnych w glebie, zniszczenie chwastów przez ich głębokie przyoranie, zmagazynowanie jak największego zapasu wody, spulchnienie głębokiej warstwy gleby, w której rozwija się większość korzeni i bulw oraz ułatwienie większego przemarzania gleby, które dodatnio wpływa na jej strukturę gruzełkowatą.
Ziemniak jest też dobrym przedplonem dla lnu i innych roślin przemysłowych wymagających pól odchwaszczonych, a gleb zasobnych w składniki pokarmowe. Ziemniak wymaga gleby przewiewnej, pulchnej, starannie doprawionej i odchwaszczonej. Aby stan taki osiągnąć, niezbędną jest taka uprawa roli, która zapewni warunki do dobrej wegetacji roślin oraz do prawidłowej pracy narzędzi i maszyn podczas sadzenia, pielęgnacji i zbioru. Zabiegi uprawowe ze względu na termin ich wykonania dzielimy na: pożniwne, jesienne i wiosenne. Pożniwne zabiegi uprawowe pod ziemniaka są uzależnione od rodzaju gleby, przedplonu i terminu jego zbioru oraz zachwaszczenia pola. Po zbożach (na polach niezaperzonych) należy zastosować pełen zestaw uprawek pożniwnych, natomiast po roślinach późniejszego zbioru można liczbę zabiegów ograniczyć, łącząc pożniwne z jesiennymi. Na polach zaperzonych do pożniwnych trzeba włączyć mechaniczne lub mechaniczno-chemiczne zwalczanie tego uciążliwego chwastu. Jesienne zabiegi uprawowe pod ziemniaki na glebach średnich i zwięźlejszych są połączone z nawożeniem fosforem-potasowym i oborniku. Po okopowych i roślinach późnego zbioru zabiegi jesienne mogą być ograniczone do kultywatorowania, talerzowania i orki przedzimowej. Orkę przedzimową, z jednoczesnym przyoraniem nawozów fosforowych i potasowych oraz obornika, należy wykonać na: głębokość 30-35 cm pługiem z przedpłużkiem. Na glebach o płytkiej warstwie akumulacyjnej należy orać płycej- na głębokość około 25 cm. Kierunek orki przedzimowej powinien być w miarę możliwości prostopadły do kierunku sadzenia. Orka przedzimowa jest najważniejszym zabiegiem uprawowym wykonywanym jesienią i ma na celu równomierne rozmieszczenie składników organicznych i mineralnych w glebie, zniszczenie chwastów przez ich głębokie przyoranie, zmagazynowanie jak największego zapasu wody, spulchnienie głębokiej warstwy gleby, w której rozwija się większość korzeni i bulw oraz ułatwienie większego przemarzania gleby, które dodatnio wpływa na jej strukturę gruzełkowatą.
Gleba Pod Uprawę Ziemniaka
Nie mniej ważnym czynnikiem jak temperatura czy opady jest rodzaj gleby i jej zasobność w składniki z gleby od chwili wytworzenia pierwszych korzeni, pomimo że ma znaczne zapasy substancji odżywczych w bulwie. W pełni wegetacji system korzeniowy ziemniaka nie sięga głęboko. Również stolony i bulwy do dalszego rozwoju potrzebują swobodnego dostępu powietrza. Dlatego ziemniak wymaga gleby niezbyt zwięzłej, pulchnej, przepuszczalnej, zapewniającej dobre przewietrzanie. Najbardziej przydatne pod uprawę tej rośliny są gleby średnio zwięzłe, o składzie piasków gliniastych mocnych. Ziemniak w porównaniu z innymi roślinami jest mniej wrażliwy na odczyn gleby. Optymalne pH gleby wynosi 5,5- 6,5. Gdy pH gleby spada poniżej 5, może nastąpić zahamowanie wzrostu i zmniejszenie plonu. Odczyn obojętny i alkaliczny (pH powyżej 6,5) jest niekorzystny, gdyż sprzyja porażeniu bulw parchem zwykłym, co powoduje obniżenie plonu i pogorszenie jego jakości. Ziemniak nie jest rośliną gleb lekkich, ale na glebach lżejszych (piasek słabo gliniasty, piasek gliniasty lekki) nie zawsze plonują gorzej. Zależy to głównie od warunków wilgotnościowych. Gdy suma opadów od czerwca do września wynosi 150-250 mm, ziemniak plonuje obficie i znacznie lepiej aniżeli większość roślin uprawnych. Tak, więc uprawa ziemniaka na glebach lekkich nie jest równoznaczna z niższym poziomem plonów, tym bardziej, że istnieje wiele sposobów, aby zwiększyć plony m.in. przez właściwy dobór odmian i prawidłową agrotechnikę. Jednak częste okresowe niedobory opadów w warunkach gleb lżejszych przyczyniają się do dużych wahań w zbieranych plonach. Gleby ciężkie, bardzo zwięzłe, zimne i podmokłe nie nadają się do uprawy ziemniaka. Ogrzewają się one wiosną powoli, opóźniają wzrost i dojrzewanie roślin, sprzyja wyradzaniu i gniciu, bulwy ulegają zniekształceniu i nadmiernemu rozrostowi oraz pogarsza ich jakość. Gleby cięższe, a jeszcze bardziej kamieniste, nastręczają też wielu problemów z uprawą i zbiorem, zwłaszcza, gdy ilość opadów jest duża.
Światowy Rynek Ziemniaków
Wysoka w Polsce produkcja ziemniaków wynika głównie z tego, że nadal znaczna część zbiorów wykorzystywana jest u nas na pasze.
W spożyciu ziemniaków od lat utrzymują się nieznaczne tendencje spadkowe. W ostatnim okresie spadek globalnego spożycia ziemniaków hamowany jest przez wzrost spożycia przetworów ziemniaczanych.
Ziemniaki można uznać w Polsce za roślinę schyłkową. Areał ich uprawy będzie się w następnych latach zmniejszał, gdyż będą traciły znaczenie jako pasza dla zwierząt.
Przyjmuje się, że powierzchnia uprawy ziemniaków w Polsce w roku 2010 ponownie została zmniejszona o około 5%, gdyż ich produkcja w kraju jest wciąż wyższa od zapotrzebowania rynku oraz potrzeb konsumpcyjnych. Spadek areału ziemniaków ponownie będzie miał w rejonach charakteryzującym się wysokim udziałem w strukturze zasiewów i tutaj może sięgnąć nawet 7-10%. Natomiast w pozostałych województwach areał ten może zmniejszać się nieznacznie.
Poszerzona Unia Europejska jest głównym światowym producentem ziemniaków. Jej udział w światowej powierzchni uprawy ziemniaków wynosi ok. 12%, natomiast w światowych zbiorach – ok. 20%. Polska jest obecnie największym producentem ziemniaków w UE, ale jest także ich największym konsumentem. Pomimo tego, że produkujemy najwięcej ziemniaków ze wszystkich krajów Unii, to jednak eksportujemy ich bardzo mało.
W pierwszym roku po akcesji nie doszło do znaczących zmian w funkcjonowaniu europejskiego rynku ziemniaków. W skali całej UE-25 mamy do czynienia ze spadkiem powierzchni ich uprawy i zbiorów. W aktualnych krajach członkowskich powierzchnia uprawy wynosiła w 2000 roku 2,8 mln ha, a zbiory – ponad 78 mln ton. W roku 2004 powierzchnia spadła do 2,2 mln ha, a zbiory do ok. 65 mln ton.
Widoczne są odmienne tendencje w krajach UE-15 i UE-10. W pierwszej grupie mamy do czynienia z wyraźnym ustabilizowaniem zarówno powierzchni uprawy, jak i zbiorów. Tendencje spadkowe występują natomiast w drugiej grupie krajów. Powierzchnia uprawy spadła w nich z 1,6 mln ha w 2000 do 0,97 mln ha w roku 2009, natomiast zbiory zmniejszyły się o około 40%, do 18,2 mln ton. Zmiany te wynikały przede wszystkim ze spadku produkcji w Polsce. Podobne zjawiska wystąpiły również w Czechach, Słowacji i na Węgrzech. Wśród krajów UE-15 wyraźny spadek produkcji ziemniaków jest notowany jedynie w Hiszpanii. Sprzyjające w większości krajów warunki pogodowe spowodowały, że w krajach UE-15 znacznie wzrosły plony i zbiory ziemniaków. Największy wzrost zbiorów (o ponad 25%) odnotowano w Niemczech i Belgii, a kilkunastoprocentowy w Holandii, Litwie i Francji.
W produkcji ziemniaków na świecie w ścisłej czołówce znajdują się Chiny, Rosja i Polska- dostarczają po 10 - 15% światowych zbiorów. Łącznie w 2009 roku na świecie wyprodukowano okolo 400 mln ton ziemniaków, z czego 140,4 mln wyprodukowała Europa, a sama UE- 25 64,9 mln ton. Powiechrznia upraw ziemniaka na świecie wynosiła 19,12 mln, w Europie 8,29 mln ha, UE- 25 2,2 mln ha.
Średni plon z jednego hektara wynosił 17, 2 tony w skali produkcji globalnej na świecie, w Europie natomiast 16,9 t/ha, a w UE 25 – 29,6 t/ha.
Największe obszary upraw ziemniaków występują w klimacie umiarkowanym chłodnym - północno-zachodnia część Rosji, Nizina Mandżurska w Chinach oraz Nizina Środkowoeuropejska.
Kończąc tego posta pragnę zaznaczyć, że ziemniak pod względem znaczenia gospodarczego jest 4. rośliną świata - po pszenicy, ryżu i kukurydzy, a Polska, pomimo trudności jest ciągle liczącym się w świecie producentem ziemniaków, zajmującym w światowym rankingu producentów właśnie 3,4 lub 5 miejsce.
W spożyciu ziemniaków od lat utrzymują się nieznaczne tendencje spadkowe. W ostatnim okresie spadek globalnego spożycia ziemniaków hamowany jest przez wzrost spożycia przetworów ziemniaczanych.
Ziemniaki można uznać w Polsce za roślinę schyłkową. Areał ich uprawy będzie się w następnych latach zmniejszał, gdyż będą traciły znaczenie jako pasza dla zwierząt.
Przyjmuje się, że powierzchnia uprawy ziemniaków w Polsce w roku 2010 ponownie została zmniejszona o około 5%, gdyż ich produkcja w kraju jest wciąż wyższa od zapotrzebowania rynku oraz potrzeb konsumpcyjnych. Spadek areału ziemniaków ponownie będzie miał w rejonach charakteryzującym się wysokim udziałem w strukturze zasiewów i tutaj może sięgnąć nawet 7-10%. Natomiast w pozostałych województwach areał ten może zmniejszać się nieznacznie.
Poszerzona Unia Europejska jest głównym światowym producentem ziemniaków. Jej udział w światowej powierzchni uprawy ziemniaków wynosi ok. 12%, natomiast w światowych zbiorach – ok. 20%. Polska jest obecnie największym producentem ziemniaków w UE, ale jest także ich największym konsumentem. Pomimo tego, że produkujemy najwięcej ziemniaków ze wszystkich krajów Unii, to jednak eksportujemy ich bardzo mało.
W pierwszym roku po akcesji nie doszło do znaczących zmian w funkcjonowaniu europejskiego rynku ziemniaków. W skali całej UE-25 mamy do czynienia ze spadkiem powierzchni ich uprawy i zbiorów. W aktualnych krajach członkowskich powierzchnia uprawy wynosiła w 2000 roku 2,8 mln ha, a zbiory – ponad 78 mln ton. W roku 2004 powierzchnia spadła do 2,2 mln ha, a zbiory do ok. 65 mln ton.
Widoczne są odmienne tendencje w krajach UE-15 i UE-10. W pierwszej grupie mamy do czynienia z wyraźnym ustabilizowaniem zarówno powierzchni uprawy, jak i zbiorów. Tendencje spadkowe występują natomiast w drugiej grupie krajów. Powierzchnia uprawy spadła w nich z 1,6 mln ha w 2000 do 0,97 mln ha w roku 2009, natomiast zbiory zmniejszyły się o około 40%, do 18,2 mln ton. Zmiany te wynikały przede wszystkim ze spadku produkcji w Polsce. Podobne zjawiska wystąpiły również w Czechach, Słowacji i na Węgrzech. Wśród krajów UE-15 wyraźny spadek produkcji ziemniaków jest notowany jedynie w Hiszpanii. Sprzyjające w większości krajów warunki pogodowe spowodowały, że w krajach UE-15 znacznie wzrosły plony i zbiory ziemniaków. Największy wzrost zbiorów (o ponad 25%) odnotowano w Niemczech i Belgii, a kilkunastoprocentowy w Holandii, Litwie i Francji.
W produkcji ziemniaków na świecie w ścisłej czołówce znajdują się Chiny, Rosja i Polska- dostarczają po 10 - 15% światowych zbiorów. Łącznie w 2009 roku na świecie wyprodukowano okolo 400 mln ton ziemniaków, z czego 140,4 mln wyprodukowała Europa, a sama UE- 25 64,9 mln ton. Powiechrznia upraw ziemniaka na świecie wynosiła 19,12 mln, w Europie 8,29 mln ha, UE- 25 2,2 mln ha.
Średni plon z jednego hektara wynosił 17, 2 tony w skali produkcji globalnej na świecie, w Europie natomiast 16,9 t/ha, a w UE 25 – 29,6 t/ha.
Największe obszary upraw ziemniaków występują w klimacie umiarkowanym chłodnym - północno-zachodnia część Rosji, Nizina Mandżurska w Chinach oraz Nizina Środkowoeuropejska.
Kończąc tego posta pragnę zaznaczyć, że ziemniak pod względem znaczenia gospodarczego jest 4. rośliną świata - po pszenicy, ryżu i kukurydzy, a Polska, pomimo trudności jest ciągle liczącym się w świecie producentem ziemniaków, zajmującym w światowym rankingu producentów właśnie 3,4 lub 5 miejsce.
Ziemniaki Opis Wstępny
Ziemniak, kartofel,- (Solanum tuberosum), to gatunek z rodziny psiankowatych, jedna z najważniejszych roślin jadalnych świata, powszechnie uprawiana w klimacie umiarkowanym, rzadziej w ciepłym. Wykorzystywana jest jako źródło skrobi, jedzenie, pasza dla zwierząt hodowlanych lub w przemyśle (produkcja alkoholu, krochmalu, frytek itd.). Ta krzaczasta bylina posiada białe, różowe, lub fioletowe kwiaty.
Dzicy przodkowie uprawnych form ziemniaka występują w Andach i na sąsiednich terenach, od USA, Meksyku az po Chile. Ziemniaki uprawiane były od dawna przez Inków - juz ok. 4000 lat temu. Do Polski przywiózł je prawdopodobnie z wiedeńskiej wyprawy (1683) Jan III Sobieski. Uprawiane jako roślina jadalna od 2. polowy XVIII w. początkowo ziemniaki hodowano jako rośliny ozdobne lub ciekawostki botaniczne.
Zarówno na świecie jak i w Polsce ziemniaki produkuje się na rynki „ziemniaczane” w zależności od przeznaczenia. Można wyróżnić następujące segmenty rynku w branży ziemniaczanej:
1. rynek ziemniaka jadalnego
w tym:
a) na wczesny zbiór
b) ze zbioru jesiennego
2. rynek ziemniaka skrobiowego
3. rynek ziemniaka dla przetwórstwa spożywczego
w tym:
a) dla produkcji frytek
b) dla produkcji chipsów
c) dla produkcji suszy
4. rynek sadzeniaków
5. rynek eksportowy (importowy) ziemniaków jadalnych i sadzeniaków
6. rynek gorzelniczy.
Dzicy przodkowie uprawnych form ziemniaka występują w Andach i na sąsiednich terenach, od USA, Meksyku az po Chile. Ziemniaki uprawiane były od dawna przez Inków - juz ok. 4000 lat temu. Do Polski przywiózł je prawdopodobnie z wiedeńskiej wyprawy (1683) Jan III Sobieski. Uprawiane jako roślina jadalna od 2. polowy XVIII w. początkowo ziemniaki hodowano jako rośliny ozdobne lub ciekawostki botaniczne.
Zarówno na świecie jak i w Polsce ziemniaki produkuje się na rynki „ziemniaczane” w zależności od przeznaczenia. Można wyróżnić następujące segmenty rynku w branży ziemniaczanej:
1. rynek ziemniaka jadalnego
w tym:
a) na wczesny zbiór
b) ze zbioru jesiennego
2. rynek ziemniaka skrobiowego
3. rynek ziemniaka dla przetwórstwa spożywczego
w tym:
a) dla produkcji frytek
b) dla produkcji chipsów
c) dla produkcji suszy
4. rynek sadzeniaków
5. rynek eksportowy (importowy) ziemniaków jadalnych i sadzeniaków
6. rynek gorzelniczy.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
